
Hoy hace 6 años que abracé por primera vez, en aquel Hotel de Nanchang, a mi preciosa Nahikari Qian.
Fué el día más feliz de mi vida!
....no podía para de llorar!...ella tampoco!.....que mezcla de sentimientos!.....mi pequeña lloraba por una razón, y yo por otra!.....la intentaba tranquilizar, hablándole, diciendole palabras alentadoras, para que se calmara, aun sabiendo que no me entendía!... ella, estaba aterrorizada!....que momento!
Las que lo habéis vivido, sabéis de lo que os hablo!...es, tan difícil de explicar!...y tan fácil de entender!
Eskerrik asko, maitia!...nire bizitza zara! (Gracias, cariño,...eres mi vida!)
Zorionak biei, amatxo eta Nahikari.
ResponderEliminarPolita txikitan eta politagoa haunditan.
Muxu